باید اون شب خیلی بیشتر می‌گرفتم بغلت

نه این‌همه حواس‌پرت، نه نصفه‌نیمه بغلت

باید می‌گفتم بمون، باید نمی‌ذاشتم بری

باید یه دنیا حرف جا می‌ذاشتم تو بغلت

خندیدم و فکر کردم همیشه وقت هست

کی می‌دونست آخرین باره بغلت

صبحش که رفتی، خونه سردتر شد

انگار نفس‌هام جا موند تو بغلت

الان منم و یه مشت «کاش» لعنتی

که همش می‌رسه به حسرتِ بغلت

آدم بعضی وقتا دیر می‌فهمه

زندگیش خلاصه می‌شه تو بغلت